Vleugels

Wat een geweldige avond had moeten worden eindige in een nachtmerrie. Ik herinner me niet alles meer zo goed, maar ik herinner fragmenten. Fragmenten die ik in deze blog met jullie wil delen.

Ik zal beginnen bij het begin. Het was vrijdagavond. Voor ons het begin van het weekend. Het zou een leuk weekend worden; druk, maar wel leuk. Zaterdag een personeelsuitje en zondag een verlaat kraambezoek. We hadden er zin in! Ik loop naar de keuken om wat drinken te pakken. Mijn vriendin wil graag een kop thee, die ik wat later niets vermoedend op de kleine salontafel neerzet. Als bedankje krijg ik een vriendelijke lach. Helaas zou het lachen ons kort daarna snel vergaan. Het was 20:15 uur. Ik weet het nog precies. Mijn dochter van negen maanden was nog wakker. Ze kon toen net een beetje lopen. Ik zie haar nog zo bij de tafel staan. En plots gebeurt het! Het glas valt om en ik zie het water over de tafel en over haar heen stromen. Ik aarzel geen moment, spring op en pak mijn dochter om haar naar de wasbak in de keuken te brengen. Die staat vol met afwas. Mijn vriendin pakt haar daarop snel van mij over om naar boven te gaan, naar de douche. Ik grijp de telefoon en bel de huisartsenpost. Het nummer weet ik nog steeds uit mijn hoofd en zal ik waarschijnlijk ook nooit meer vergeten! Terwijl het bandje van de huisartsenpost mij vertelde dat er nog twee wachtenden voor mij zijn, hoor ik mijn kleine meid van boven gillen van de pijn. Daarop besluit ik de verbinding te verbreken, direct weer te bellen en te kiezen voor de optie levensbedreigende situatie. Ik kom er meteen door. Zeven minuten later staat de ambulance bij ons voor de deur. Daarna kan ik me weinig herinneren. Ik heb een paar stappen terug gedaan en heb als het ware gewoon gekeken. Gekeken naar de film die zich voor mij afspeelde. Van Emmen naar Groningen naar het brandwondencentrum.

In het brandwondencentrum zijn we zo goed opgevangen dat we deze ervaring niet bestempeld hebben als iets negatiefs, maar als een leermoment. Het was een zware tijd maar ik voelde de drang om iets terug te doen voor het centrum. Hardlopen is mijn hobby. Ik loop geregeld wedstrijden. In het Martini Ziekenhuis zag ik dat er tijdens De 4 Mijl gelopen zou worden voor een behandelkamer voor het brandwondencentrum. (Daar kon je ook bijna niet om heen zoveel reclame voor WAUW.) Daarop vroeg ik aan een van de pedagogisch medewerkers of het misschien een leuk idee was als ik mee zou lopen. Helaas waren alle startnummers al weg, maar ze zouden mijn aanbod onthouden.

Die donderdag daarop werd ik gebeld. Ik kon toch meelopen. Ik zou een paar dagen later meelopen in de Charity Run. Wauw! Super!

Zondag 12 oktober, de dag van De 4 Mijl van Groningen. Na ontvangst in het Provinciehuis merkte ik meteen dat de sfeer goed was en het Charity-team een leuke gemoedelijke groep. Ik voelde me net een BN-er, waardoor ik direct een fout maakte; een te snelle start. Ik zwaaide en wuifde, maar na 3,5 km bleef daar weinig van over. Bij 5,9 km zag ik dat we de binnenstad binnen kwamen. Ik was doodop. Maar toen, aan de kant van de weg, zag ik mijn dochter aan de kant van de weg staan met een zelfgemaakt bordje: WAUW pappa. Geloof mij, ik kreeg vleugels en kon de hele wereld aan! Maar voordat ik dat kon, moest ik toch eerst finishen. Ik ben gefinisht in een prachtige tijd van 34,35. Maar daar deed ik het niet voor. Het ging mij om de prachtige ervaring die ik heb gehad en het feit dat mijn dochter 500 meter voor de finish stond. Dat was onbeschrijfelijk mooi.

Hoewel ik er meer aan had als zij en zij er minder van zal herinneren als ik, is bij mij vooral de dankbaarheid heel erg groot. De dankbaarheid voor de prachtige mensen die ik heb leren kennen in het team en de dankbaarheid voor de geweldige mensen in het brandwondencentrum. Zonder jullie zou deze ervaring alleen maar negatief zijn geweest! Bedankt allemaal en bedankt toppers van het Charity-team! Ik ben trots op ons!!!

Deze tweede uitloopblog is van:
Arjan Bos, Charity run-loper en vader.

DelenTweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someoneShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestShare on TumblrBuffer this page

One thought on “Vleugels

  • oktober 30, 2014 at 10:10 pm
    Permalink

    En WAUW dat jij dit zo open deelt. Wat vaak voorkomt maar niemand durft het te zeggen. Iets wat je nooit wil mee maken, en toch zit je in die gruwelijke film. Ik geef je een groot compliment voor jullie snelle goede handelen voor jullie dochter. En geweldig dat ze bij de finish op jou wachtte. Daar doe je het voor, jullie mooie lieve engeltje. X

    Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>