Samenloop

Het is de dag na de 4 mijl van Groningen. De kinderen liggen op bed en ik zit even op de bank. Mijn gedachten dwalen terug naar gisteren.

Op het podium raakte ik met je in gesprek. Je vertelde dat het dochtertje naast je kort geleden in het brandwondencentrum had gelegen. Zo kwamen we er achter beide mama te zijn van een dochter met brandwonden. Op dat moment hoorde ik niks meer om me heen. Ik voelde een verbondenheid zonder al te veel woorden. Ik wees naar mijn dochter die op de nek van een medewerker van het brandwonden centrum zat. Ze straalde en zwaaide enthousiast naar me. Je vertelde me dat je dochtertje er goed van af was gekomen. Wat fijn was mijn reactie, maar ze heeft het wel meegemaakt. Ik kreeg een blik van herkenning en ze beaamde de schrik en pijn.

Wat had ik graag voor de start willen weten dat er nog een mama aan het mee rennen was. En wie weet waren er samen met ons nog meer mama’s zonder het van elkaar te weten. Zo is het ook in het dagelijks leven. Tot voor kort wist ik niet hoeveel kinderen er rondlopen zoals onze dochters. Prachtige kinderen, die om in de woorden van mijn dochter te spreken, een “rot ongeluk” hebben gehad. Gelukkig gaat het goed met mijn dochter en loopt zij duizend stappen op mij vooruit.

Met heel veel plezier en vol overgave heb ik me samen met ons gezin de afgelopen weken ingezet voor WAUW. Deze periode heeft binnen ons gezin ook veel los gemaakt. Ik raakte opnieuw met mijn dochter in gesprek over hoe zij de periode in het ziekenhuis heeft ervaren. De pijn die ze voelde tijdens het verwisselen van het verband, maar ook de leuke dingen die haar zijn bijgebleven. Het fantasiestrand wat er werd gecreëerd. De tekeningen die ze op de muur mocht maken. Ze kan er nog altijd om lachen als ze terug denkt aan de verpleegkundige die “straf” kreeg van de dokter omdat haar creatie niet meer van de muur af te krijgen was. Ik hoop met heel mijn hart dat door het realiseren van de nieuwe verbandwisselkamer de pijn en angst tot het minimum worden beperkt. Dat de kinderen als sterke persoontjes naar huis kunnen met een ander jasje dan voorheen.

Deze eerste uitloopblog is van: Tjallie Liewes, Charity run-loper en moeder

DelenTweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someoneShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestShare on TumblrBuffer this page

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>