Estaffeteblog 3: Het meisje

 “Je ging als de brandweer de laatste twee kilometer”, hijgde de man naast mij, hangend over het dranghek. Beiden hadden we zojuist 42 kilometer en 195 meter hardlopen achter de rug. Ik beaamde mijn eindspurt. “Was nodig om mijn streeftijd te halen”, hijgde ik terug. Onderweg had ik besloten dat het mijn laatste marathon zou zijn. Zeven marathons in zeven jaar. En nul komma nul tijdsverbetering. Het was goed zo…

Hardlopen. ‘s Ochtends vroeg. Drie maal per week. Voor het werk uit. Door het prachtige coulissenlandschap van Drenthe. Opkomende zon, mist over de velden, wegspringende konijntjes, reeën langs de bosrand, kwetterende vogels. De natuur is zo mooi in de ochtend. Minder mooi is het voor de collega’s de eerste uren op het werk. Fris, messcherp in de discussies, snelle grappen en doortastend, zo vind ik mijzelf. De collega’s moeten er aan geloven. Na de lunch een fysiek dipje. Dat dan weer wel.

Fijn dat ik de mogelijkheden heb. Niet gehinderd door blessures. Gevrijwaard van lichamelijke ongemakken en ongelukken. Dat dat niet voor iedereen is weggelegd besef je niet altijd. Daarom is het goed dat er inzamelingsacties zijn voor het Goede Doel. Voor noodzakelijk (wetenschappelijk) onderzoek, voor hoge investeringen, voor dure medicijnen of behandelingen. Voor enige (financiële) verlichting.

De man naast mij hijgde verder: “Man, man, ik had de laatste kilometers ook last van blaren. Op mijn hiel. Erg vervelend.” “Zeker”, antwoordde ik, “maar die gaan weer snel over. Wees blij dat het geen ernstige brandblaren zijn. Met mogelijk blijvend zichtbaar letsel.” Hij keek me verbaasd aan. Ik knikte naar rechts, waar op enkele meters een meisje stond met brandwondlittekens. Beschaamd draaide de man zijn hoofd weg. Zijn vermoeidheid leek plots verdwenen.

Wat zou het mooi zijn als u tijdens de 4 Mijl, op 12 oktober, “als de brandweer” een donatie aan het Goede Doel zou geven: de verbandwisselkamer voor kinderen in Brandwondencentrum Groningen van het Martini Ziekenhuis. Omdat het zo wenselijk is. Omdat kinderen dat verdienen. 

3e estafetteblog geschreven door:
Gijs Lensink, enthousiast hardloper en directeur RTV Noord

DelenTweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someoneShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestShare on TumblrBuffer this page

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>