Estafetteblog 1: Duivel

Toen 2 vriendjes een gasfles op het vuur gooiden dat we bij de dijk in Paddepoel hadden gemaakt, voelde ik nattigheid. Niet dat ik er verstand van had, maar iets in me zei dat het geen goed idee was om een grote gasfles op een padvindersvuurtje te gooien. Met vriendje Herman ging ik een eindje verderop staan. Toen de boel ontplofte bleek dat een briljant idee. De bodem van de gasfles vloog rakelings over het hoofd van mijn boezemvriend en belandde in het Reitdiep. Het gegil verderop, bij het vuur, maakte diepe indruk. Twee buurtvriendjes waren getroffen door een steekvlam en maakten zich uit angst en pijn uit de voeten. Ze renden naar huis, waar een ambulance ze al snel ophaalde.

Ik zal een jaar of acht zijn geweest, 43 jaar geleden, toen dit gebeurde. En nog steeds maakt het rennen van mijn buurtvriendjes een grote indruk op me. Ze renden zo verschrikkelijk hard bij het vuur vandaan, dat het leek alsof de duivel ze op de hielen zat. En dat was waarschijnlijk ook zo. Een actie waarbij lopen en vuur alles met elkaar te maken hebben, associeer ik dus onmiddellijk met die gebeurtenis in 1971.

Het heeft niets te maken met wat er toen gebeurd is, maar rennen doe ik graag. Lang en vooral niet te snel . Ik vind het heerlijk. Bij vertrek heb ik veel aan mijn hoofd en bij thuiskomst is alles weg. Ik kan het iedereen aanraden. Al was het alleen al om het feit dat als er een keer iets gebeurt, je je snel uit de voeten kunt maken. Of mijn buurtvriendjes hardlopers zijn geworden weet ik niet. Ik ben ze ruim 20 jaar geleden voor het laatst tegengekomen. Het ging goed met ze en van die knal, vele jaren eerder, was niets meer te zien. Aan de buitenkant.

1e estafette blog geschreven door:
Rob Mulder, ondernemer in de creatieve industrie (Hello Darling) en journalist/analist bij RTV Noord.

DelenTweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someoneShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestShare on TumblrBuffer this page