Vleugels

Wat een geweldige avond had moeten worden eindige in een nachtmerrie. Ik herinner me niet alles meer zo goed, maar ik herinner fragmenten. Fragmenten die ik in deze blog met jullie wil delen.

Ik zal beginnen bij het begin. Het was vrijdagavond. Voor ons het begin van het weekend. Het zou een leuk weekend worden; druk, maar wel leuk. Zaterdag een personeelsuitje en zondag een verlaat kraambezoek. We hadden er zin in! Ik loop naar de keuken om wat drinken te pakken. Mijn vriendin wil graag een kop thee, die ik wat later niets vermoedend op de kleine salontafel neerzet. Als bedankje krijg ik een vriendelijke lach. Helaas zou het lachen ons kort daarna snel vergaan. Het was 20:15 uur. Ik weet het nog precies. Mijn dochter van negen maanden was nog wakker. Ze kon toen net een beetje lopen. Ik zie haar nog zo bij de tafel staan. En plots gebeurt het! Het glas valt om en ik zie het water over de tafel en over haar heen stromen. Ik aarzel geen moment, spring op en pak mijn dochter om haar naar de wasbak in de keuken te brengen. Die staat vol met afwas. Mijn vriendin pakt haar daarop snel van mij over om naar boven te gaan, naar de douche. Ik grijp de telefoon en bel de huisartsenpost. Het nummer weet ik nog steeds uit mijn hoofd en zal ik waarschijnlijk ook nooit meer vergeten! Terwijl het bandje van de huisartsenpost mij vertelde dat er nog twee wachtenden voor mij zijn, hoor ik mijn kleine meid van boven gillen van de pijn. Daarop besluit ik de verbinding te verbreken, direct weer te bellen en te kiezen voor de optie levensbedreigende situatie. Ik kom er meteen door. Zeven minuten later staat de ambulance bij ons voor de deur. Daarna kan ik me weinig herinneren. Ik heb een paar stappen terug gedaan en heb als het ware gewoon gekeken. Gekeken naar de film die zich voor mij afspeelde. Van Emmen naar Groningen naar het brandwondencentrum.

In het brandwondencentrum zijn we zo goed opgevangen dat we deze ervaring niet bestempeld hebben als iets negatiefs, maar als een leermoment. Het was een zware tijd maar ik voelde de drang om iets terug te doen voor het centrum. Hardlopen is mijn hobby. Ik loop geregeld wedstrijden. In het Martini Ziekenhuis zag ik dat er tijdens De 4 Mijl gelopen zou worden voor een behandelkamer voor het brandwondencentrum. (Daar kon je ook bijna niet om heen zoveel reclame voor WAUW.) Daarop vroeg ik aan een van de pedagogisch medewerkers of het misschien een leuk idee was als ik mee zou lopen. Helaas waren alle startnummers al weg, maar ze zouden mijn aanbod onthouden.

Die donderdag daarop werd ik gebeld. Ik kon toch meelopen. Ik zou een paar dagen later meelopen in de Charity Run. Wauw! Super!

Zondag 12 oktober, de dag van De 4 Mijl van Groningen. Na ontvangst in het Provinciehuis merkte ik meteen dat de sfeer goed was en het Charity-team een leuke gemoedelijke groep. Ik voelde me net een BN-er, waardoor ik direct een fout maakte; een te snelle start. Ik zwaaide en wuifde, maar na 3,5 km bleef daar weinig van over. Bij 5,9 km zag ik dat we de binnenstad binnen kwamen. Ik was doodop. Maar toen, aan de kant van de weg, zag ik mijn dochter aan de kant van de weg staan met een zelfgemaakt bordje: WAUW pappa. Geloof mij, ik kreeg vleugels en kon de hele wereld aan! Maar voordat ik dat kon, moest ik toch eerst finishen. Ik ben gefinisht in een prachtige tijd van 34,35. Maar daar deed ik het niet voor. Het ging mij om de prachtige ervaring die ik heb gehad en het feit dat mijn dochter 500 meter voor de finish stond. Dat was onbeschrijfelijk mooi.

Hoewel ik er meer aan had als zij en zij er minder van zal herinneren als ik, is bij mij vooral de dankbaarheid heel erg groot. De dankbaarheid voor de prachtige mensen die ik heb leren kennen in het team en de dankbaarheid voor de geweldige mensen in het brandwondencentrum. Zonder jullie zou deze ervaring alleen maar negatief zijn geweest! Bedankt allemaal en bedankt toppers van het Charity-team! Ik ben trots op ons!!!

Deze tweede uitloopblog is van:
Arjan Bos, Charity run-loper en vader.

DelenTweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someoneShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestShare on TumblrBuffer this page

WAUW Bijzonder Groningen

Marco Borsato schreef op zijn website een verhaal over hoe bijzonder Groningen is. En daar sluit de organisatie van de actie WAUW zich helemaal bij aan. We zijn nog volop in de WAUW-stemming na de 4 Mijl van Groningen. Een editie met meer dan geweldige resultaten, zowel sportief als voor het goede doel: de nieuwe verbandwisselkamer voor kinderen.

WAUW gaat door
Zondag kregen we een cheque met een bedrag van 86.500 euro. Een prachtig bedrag, maar we zijn er nog niet helemaal. Daarom gaat de actie WAUW door! Vandaag lees je op deze site de eerste uitloopblog. Verder zullen we de sponsoren van onze Charity run-lopers bedanken en de bedrijven en particulieren uitnodigen die hun steentje hebben bijgedragen. Ook de koekactie is nog in volle gang en de komende weken zullen er vele Groninger koeken worden bezorgd. Je kunt nog steeds meedoen aan deze acties. We gaan door tot 1 december 2014, als we starten met de bouw.

Meet en Greet met Marco Borsato
Het bedrijventeam van Bossers en Cnossen had dinsdag 14 oktober hun meet en greet met Marco Borsato in Martini Plaza. Zij hadden als team het meeste geld bijeengebracht voor actie WAUW. Ook tijdens het concert vroeg Marco nog even de aandacht voor de actie.

IMG_4711.JPGBianca Marco  Borsato bij meet en greet

Helaas werd de berichtgeving hierover overschaduwd door een stukje cake. Marco Borsato vond dat ook jammer en schreef er het volgende over in zijn verhaal over Groningen: “Wat ik eigenlijk jammer vind is dat dit minimale gebeuren, een akkefietje met een stukje cake, nu de koppen in de pers vormt terwijl het juist moet gaan over het brandwondencentrum en het meer dan fantastische werk dat zij doen!” Projectleider van WAUW Bianca Habing, die de cake bakte, kreeg de mogelijkheid om het verhaal toe te lichten op radio en televisie bij RTV Noord.

WAUW, dankzij jou!
WAUW wat was het bijzonder Groningen!
Dankzij hulp van velen krijgt Brandwondencentrum Groningen in het Martini Ziekenhuis de meest kindvriendelijke verbandwisselkamer van Europa.

Ontwerp en copyright Signaal Lichtreclame  Groningen

Ontwerp en copyright Signaal Lichtreclame Groningen

DelenTweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someoneShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestShare on TumblrBuffer this page

Samenloop

Het is de dag na de 4 mijl van Groningen. De kinderen liggen op bed en ik zit even op de bank. Mijn gedachten dwalen terug naar gisteren.

Op het podium raakte ik met je in gesprek. Je vertelde dat het dochtertje naast je kort geleden in het brandwondencentrum had gelegen. Zo kwamen we er achter beide mama te zijn van een dochter met brandwonden. Op dat moment hoorde ik niks meer om me heen. Ik voelde een verbondenheid zonder al te veel woorden. Ik wees naar mijn dochter die op de nek van een medewerker van het brandwonden centrum zat. Ze straalde en zwaaide enthousiast naar me. Je vertelde me dat je dochtertje er goed van af was gekomen. Wat fijn was mijn reactie, maar ze heeft het wel meegemaakt. Ik kreeg een blik van herkenning en ze beaamde de schrik en pijn.

Wat had ik graag voor de start willen weten dat er nog een mama aan het mee rennen was. En wie weet waren er samen met ons nog meer mama’s zonder het van elkaar te weten. Zo is het ook in het dagelijks leven. Tot voor kort wist ik niet hoeveel kinderen er rondlopen zoals onze dochters. Prachtige kinderen, die om in de woorden van mijn dochter te spreken, een “rot ongeluk” hebben gehad. Gelukkig gaat het goed met mijn dochter en loopt zij duizend stappen op mij vooruit.

Met heel veel plezier en vol overgave heb ik me samen met ons gezin de afgelopen weken ingezet voor WAUW. Deze periode heeft binnen ons gezin ook veel los gemaakt. Ik raakte opnieuw met mijn dochter in gesprek over hoe zij de periode in het ziekenhuis heeft ervaren. De pijn die ze voelde tijdens het verwisselen van het verband, maar ook de leuke dingen die haar zijn bijgebleven. Het fantasiestrand wat er werd gecreëerd. De tekeningen die ze op de muur mocht maken. Ze kan er nog altijd om lachen als ze terug denkt aan de verpleegkundige die “straf” kreeg van de dokter omdat haar creatie niet meer van de muur af te krijgen was. Ik hoop met heel mijn hart dat door het realiseren van de nieuwe verbandwisselkamer de pijn en angst tot het minimum worden beperkt. Dat de kinderen als sterke persoontjes naar huis kunnen met een ander jasje dan voorheen.

Deze eerste uitloopblog is van: Tjallie Liewes, Charity run-loper en moeder

DelenTweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someoneShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestShare on TumblrBuffer this page