Wauw, wandelen voor de verbandwisselkamer!

OHB loopVandaag is de OHB loop en een deel van het startgeld gaat naar de bouw van de verbandwisselkamer voor kinderen op het Brandwondencentrum in het Martini Ziekenhuis.

“Wandelaars kunnen zich inschrijven onder de categorie ‘Fun Run’. Hierbij gaat een deel van het startgeld naar het Brandwondencentrum van het Martini Ziekenhuis voor de realisatie van een verbandwisselkamer voor kinderen. Loop of sponsor dus mee voor de gezelligheid & het goede doel! “

Wij wensen alle deelnemers vanmiddag heel veel plezier en dank jullie wel!

DelenTweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someoneShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestShare on TumblrBuffer this page

Collectanten gezocht tijdens de 4 Mijl van Groningen

We zijn op zoek zoek naar collectanten die zich tijdens De 4 Mijl (12 oktober) en 4 Mijl 4 You (11 oktober) willen inzetten voor ons doel, een kindvriendelijke verbandwisselkamer bouwen op brandwondencentrum Groningen van het Martini Ziekenhuis.

Dat is dit jaar de Brandwondenstichting het goede doel van de 4 Mijl, die het geld inzet voor de bouw van deze verbandwisselkamer voor kinderen.

Je kunt ons op drie verschillende manieren helpen:

  1. Collecteren tijdens de 4 Mijl 4 You. Deze is op zaterdagavond 11 oktober van 19.30 tot 22.00 uur. Je loopt tijdens dit evenement mee in de gezellige stoet over het 4 Mijl-parcours en collecteert langs de route.
  2. Collecteren voor de 1 euro-actie op zondag 12 oktober.  Bij de start van De 4 Mijl sta je in Haren bij de startvakken. Je neemt daar de euro’s van de lopers in ontvangst die we ze vragen om mee te nemen vanwege de 1 euro-actie. Je begint om 12.00 uur en bent rond 16.00 uur klaar.
  3. Collecteren langs het 4 Mijl-parcours op zondag 12 oktober.  Na een ontvangst bij Brandweer Groningen wordt je afgezet langs het parcours. Je levert de collectebus aan het eind van de dag in op de Vismarkt. Je begint om 11.30 uur en bent rond 16.00 uur klaar.

Als collectant ben je herkenbaar aan een speciaal T-shirt of jasje die je draagt.

Je kunt je opgeven door een mail te sturen naar info@wauw050.nl nl.

 

 

IMG_2617.JPG

DelenTweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someoneShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestShare on TumblrBuffer this page

Lieve studenten van de Aquamarijnflats in Groningen,

Ik wil jullie bedanken. Uiteraard voor het vele geld dat jullie elk jaar weer in mijn bussen gooien, bussen inderdaad, want ik heb er standaard twee nodig omdat ik de buit anders al na anderhalve flat niet meer kan dragen. Daarvoor bedank ik jullie namens de Brandwondenstichting en iedereen die wel eens een brandwond heeft gehad.

Maar er is nog iets waarvoor ik jullie zeer erkentelijk ben. Iets van meer persoonlijke aard. Namelijk: de ontzettende lol die ik elk jaar weer heb als ik bij jullie langs de deuren kom. En daarom wil ik jullie bedanken. Voor jullie echtheid. Lieve, prachtige, ontwapenende, pure studenten. Jullie zijn mijn lievelings.

In mijn vorige woonplaats ‘had’ ik één flat, waar alleen maar chagrijnige mensen woonden. Die ook nog eens weinig gaven. Weet je, het maakte niet uit. Het was maar één keer per jaar, je mag best iets doen voor een ander en dat hoeft heus niet altijd leuk te zijn.

Hoezeer veranderde dat toen ik naar Groningen verhuisde.

Ik hoor het mijn wijkhoofd nog zeggen: de studentenflats zijn niet bepaald populair. Zes flats maal twaalf verdiepingen – het is nogal een tippeltje, en de meeste collectanten zijn, hoe zeg ik dit netjes, niet meer zo heel piep en fit. Bovendien, zei hij, houden mensen gewoon niet van de troosteloze galerijflats, om daar van deur tot deur te gaan in de vallende oktoberschemer. En: al die studenten, die hebben natuurlijk geen cent te makken. Een beetje ontmoedigd begon ik aan mijn missie. Het was de tweede week van oktober. Het was 2005.

Boy.

Al snel vond ik mijn routine. Bovenaan beginnen en dan naar beneden zigzaggen. Een verdieping duurt vijf minuten, dus een flat precies een uur. In een avond zitten geen zes collecteerbare uren, dus ik verdeel de actie over twee of drie avonden. Elke avond kwam ik thuis vol verhalen.

Zo is er de kunst die jullie in de hal hebben. Begraffitide muren, knalroze plafonds, behang van filmposters of aan flarden geknipte tijdschriften. Complete stellages van bierkratten. Windorgels van lege flesjes. Plakwerkjes van georigamide theezakjes. Ik verveel me nooit, in die paar minuten die jullie nodig hebben om de portemonnee te zoeken of bij huisgenoten met de pet langs te gaan. Er is altijd genoeg om te lezen of te bekijken en het leidt altijd tot mooie gesprekken. Over statiegeld, over tijdschriften en wat jullie zoal lezen. Over of jullie dat-en-dat theemerk wel kennen, want dat heeft nog mooiere verpakkingen.

Of al die keren dat ik werd gevraagd mee te eten. Want ja, collectanten komen rond etenstijd. Waar in mijn studententijd nog de chili con carne en de spaghetti bolognèse populair waren, wordt een beetje studentenmaal anno nu mede mogelijk gemaakt door de wereldgerechten van Knorr. Vaak ruik ik de sudderende lapjes al door de brievenbus, of ik zie jullie druk met pollepels in pruttelende pannen porren. En ja, als ik het lekker vind ruiken zeg ik dat gewoon. En dan zeggen jullie gewoon dat ik best mag aanschuiven. Ik heb ook wel eens biertjes in mijn handen gedrukt gekregen. Overigens heb ik alle uitnodigingen afgeslagen, want er moet wel gecollecteerd worden natuurlijk.

Dan zijn er nog de incidentjes die zich niet op een hoop laten gooien. Het meisje dat zelf uitvoerig over haar eigen brandwond begon te vertellen. En of ik er ook wel eens eentje had gehad (ja). De jongen die drie euro in de bus gooide, waarna zijn huisgenoot daar overheen moest en een briefje van vijf opvouwde. De jongen die na vijf minuten stommelen met een beschaamd gezicht meldde dat hij zijn portemonnee niet kon vinden. ‘Maar ik zoek nog wel even door, dan kom ik je straks wel achterna.’ Ik dacht nog: het zal wel. Maar toen ik drie verdiepingen lager was, kwam hij alsnog aangesprint, de beurs de hand.

En de doekoes hè. Want leuk en aardig hoor, al die gezelligheid – maar ik kom natuurlijk wel ergens voor. En jeetje, wat een oogst! Omdat andere goede doelen jullie links laten liggen, misschien, om alle redenen die mijn wijkhoofd oplepelde? Of omdat jullie bij alle huisgenoten langsgaan, heb jij nog kleingeld, jij dan? Bij een gezin geeft degene die de deur opendoet, maar bij jullie wordt er vaak echt ingezameld. In elk geval: Wauw. Echt.

Lieve studenten, om al deze redenen zijn jullie verschrikkelijk belangrijk voor de wereld in het algemeen, en voor de Brandwondenstichting, en voor mij, in het bijzonder. En de Brandwondenstichting voor jullie. Want weet je? Jullie zijn dus hartstikke de doelgroep. Want al die bierkratten in de hal – da’s niet handig als je er midden in de nacht uit moet en geen hand voor ogen ziet. En bijna stikt van de rook. En al die fietsen die eerst opzij moeten voor je bij de deur bent. En hebben jullie eigenlijk wel een rookmelder, voor als je die Japanse teriyaki, Indiase tandoori of Zuid-Afrikaanse bobotie even uit het oog verliest omdat je te druk was met een Whatsappje?

Gaan jullie daar eens over nadenken. En actie ondernemen. Ik weet, jullie zijn de artsen en advocaten van de toekomst, en ontzettend druk met studeren, het verenigingsleven en heen en weer pendelen naar je ouders. Maar doe toch maar even. Kleine moeite, maar het kan je leven redden, of dat van je huisgenoten.

En blijf verder alsjeblieft je aardige en echte en vrijgevige zelf. Kom ik in de tweede week van oktober weer bij jullie aanbellen. Ik verheug me er nu alweer op.

Tot dan!

Karin

13e estafetteblog is van:
Karin Sitalsing, journalist & noorderling & collectant

DelenTweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someoneShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestShare on TumblrBuffer this page