Estafetteblog 5: Vuur en ijs

Hardlopen is voor mij onlosmakelijk verbonden met muziek. Met enige regelmaat trek ik nog steeds de hardlopenschoenen aan (dat wil zeggen, als de knieën er ook nog zin in hebben) om met de blik op oneindig en het verstand op nul zo’n vijf kilometer te rennen. Heerlijk: cadans, wind door het haar, beetje zweten en natuurlijk meedeinen op de muziek.

In mijn studententijd was BOMmen een hype: bewegen op muziek. Bij mij is dit langzaam overgegaan in HOMmen: hardlopen op muziek. Welke muziek? Dat maakt natuurlijk voor de rechtgeaarde HOMmer nog wel een hoop verschil. Het mag niet te snel zijn en niet te langzaam, niet te opzwepend maar ook niet te depri. Er moet ritme in zitten, maar ook een stabiel patroon. In de loop van de jaren ontwikkel je voorkeuren voor bepaalde nummers die een lekkere cadans geven en je afleiden van je eventuele fysieke ongemak. Een paar voorbeelden: respect van Aretha Franklin, Sweet Home Alabama van Lynyrd Skynyrd, maar ook London Calling van The Clash. En hoewel het nummer ritmisch misschien niet eens zo goed past, is mijn absolute favoriet “Fire”, maar dan wel in de versie van Bruce Springsteen. Waarom? Misschien wel omdat mijn, naar later zou blijken, eerste vriendinnetje me onder het schaatsen vroeg of ik met haar naar de film wilde, terwijl dit nummer uit de luidsprekers schalde van de plaatselijke ijsbaan.

Ik hoop dat HOMmen (kan ook in je hoofd!) een bijdrage kan leveren aan een topprestatie voor alle lopers van de 4 Mijl. En natuurlijk, dat er zoveel mogelijk mensen een bijdrage willen leveren aan ons goede doel: een prachtige opbrengst voor de verbandwisselkamer voor kinderen in Brandwondencentrum Groningen van ons Martini Ziekenhuis.

5e estafetteblog geschreven door:
Paul van der Wijk, lid Raad van Bestuur Martini Ziekenhuis

DelenTweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someoneShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestShare on TumblrBuffer this page