Estafetteblog 4: Het zou geweldig zijn

Brandwondenzorg is heel specialistische zorg. We moeten rekening houden met heel veel verschillende aspecten Daarom zet een divers team van verschillende professionals zich dagelijks in om de zorg die onze patiënten nodig hebben, te bieden. Zij doen hun werkzaamheden in moeilijke omstandigheden. We bedrijven eigenlijk iedere dag een vorm van topsport.

In de ruim zestien jaar dat ik in het brandwondencentrum werk, heb ik veel verschillende patiënten met brandwonden gezien. Opvallend daarbij is de grote groep kinderen in de leeftijd tot vier jaar. Een kwetsbare groep die wij als behandelaars al vroeg in hun leven moeten confronteren met een dagelijks zeer pijnlijk ritueel: het verwisselen van het verband. Daarbij worden de wonden uitgepakt en schoongemaakt met water en zeep. Om dit enigszins dragelijk te maken krijgen ze medicijnen tegen de pijn en helpt een pedagogisch medewerker uit ons team om het kind af te leiden. Want afleiding met bijvoorbeeld speelgoed, een DVD of iPad zorgt ervoor dat de kinderen minder pijn ervaren. Na het verwijderen van het verband en een eventueel bad, moeten de wonden opnieuw steriel worden ingepakt. De omstandigheden zijn zwaar en moeten allemaal met aandacht voor strenge hygiëneregels (voor zowel de kleding als de ruimte) worden verricht. Het zou geweldig zijn om de dagelijkse verbandwisseling voor de kinderen beter te maken met een moderne verbandwisselkamer met een grote WAUW-factor!

Daarnaast is het voor mij als leidinggevende van belang dat ik mijn medewerkers kan uitrusten met een goede werkomgeving en de instrumenten die nodig zijn om de dagelijkse topprestaties te leveren. Het zijn echt toppers, zoals ook wel blijkt uit het volgende citaat over een brandwondenverpleegkundige: ‘De brandwondenverpleegkundige heeft de technische bekwaamheid van een intensive-careverpleegkundige, het oog voor detail van een kinderverpleegkundige, maar ook de wijsheid en psychologische bekwaamheid van een psychiatrisch verpleegkunde, met het geduld van een revalidatieverpleegkundige en de politieke bekwaamheid van een staatsman.’ (Janet Marvin)

Ik wil de organisatie van de 4 Mijl bedanken voor hun keuze van het goede doel. We krijgen hiermee de mogelijkheid om een lang gekoesterde wens van ons in vervulling te laten gaan. De wens om het beter te maken voor de kinderen in Brandwondencentrum Groningen: de verbandwisselkamer met de WAUW-factor voor kinderen!

4e estafetteblog is geschreven door:
Jacob Blik, unithoofd van het Brandwondencentrum Groningen

DelenTweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someoneShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestShare on TumblrBuffer this page

Estaffeteblog 3: Het meisje

 “Je ging als de brandweer de laatste twee kilometer”, hijgde de man naast mij, hangend over het dranghek. Beiden hadden we zojuist 42 kilometer en 195 meter hardlopen achter de rug. Ik beaamde mijn eindspurt. “Was nodig om mijn streeftijd te halen”, hijgde ik terug. Onderweg had ik besloten dat het mijn laatste marathon zou zijn. Zeven marathons in zeven jaar. En nul komma nul tijdsverbetering. Het was goed zo…

Hardlopen. ‘s Ochtends vroeg. Drie maal per week. Voor het werk uit. Door het prachtige coulissenlandschap van Drenthe. Opkomende zon, mist over de velden, wegspringende konijntjes, reeën langs de bosrand, kwetterende vogels. De natuur is zo mooi in de ochtend. Minder mooi is het voor de collega’s de eerste uren op het werk. Fris, messcherp in de discussies, snelle grappen en doortastend, zo vind ik mijzelf. De collega’s moeten er aan geloven. Na de lunch een fysiek dipje. Dat dan weer wel.

Fijn dat ik de mogelijkheden heb. Niet gehinderd door blessures. Gevrijwaard van lichamelijke ongemakken en ongelukken. Dat dat niet voor iedereen is weggelegd besef je niet altijd. Daarom is het goed dat er inzamelingsacties zijn voor het Goede Doel. Voor noodzakelijk (wetenschappelijk) onderzoek, voor hoge investeringen, voor dure medicijnen of behandelingen. Voor enige (financiële) verlichting.

De man naast mij hijgde verder: “Man, man, ik had de laatste kilometers ook last van blaren. Op mijn hiel. Erg vervelend.” “Zeker”, antwoordde ik, “maar die gaan weer snel over. Wees blij dat het geen ernstige brandblaren zijn. Met mogelijk blijvend zichtbaar letsel.” Hij keek me verbaasd aan. Ik knikte naar rechts, waar op enkele meters een meisje stond met brandwondlittekens. Beschaamd draaide de man zijn hoofd weg. Zijn vermoeidheid leek plots verdwenen.

Wat zou het mooi zijn als u tijdens de 4 Mijl, op 12 oktober, “als de brandweer” een donatie aan het Goede Doel zou geven: de verbandwisselkamer voor kinderen in Brandwondencentrum Groningen van het Martini Ziekenhuis. Omdat het zo wenselijk is. Omdat kinderen dat verdienen. 

3e estafetteblog geschreven door:
Gijs Lensink, enthousiast hardloper en directeur RTV Noord

DelenTweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someoneShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestShare on TumblrBuffer this page